Cube (1997) - திரைப்படம்

இந்தப்படம், நான் இதுவரை பார்த்த, விமர்சித்த படங்களிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது. பார்வையாளனின் தனித்துவமான புரிதலை முன்னிறுத்தும், ஒரு abstract art –க்கு ஒப்பாக, இருத்தலியம் (Existentialism), பின்நவீனத்துவம் (Neomodernism) போன்ற எனக்குப் பரிச்சயமில்லாத சில பகுதிகளுக்குள் பயணிக்கிறது. இருந்தும், இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டாலே காததூரம் ஓடிவிடும் தற்குறியான என்னையே ஈர்த்து, சிந்திக்கவைத்ததால், இப்படத்தைப் பற்றி எழுத முனைகிறேன். இலக்கிய ரசிகர்கள் கண்ணில் ஏதேனும் சொற்பிழை / பொருட்பிழை தெரிந்தால் பின்னூட்டத்தில் சொல்லுங்கள், திருத்திவிடுகிறேன். 

முதல் பத்து நிமிடங்கள்

ஒரு வயதானவர் ஒரு பூட்டிய அறைக்குள் கண்விழிக்கிறார். அந்த அறை 14x14x14 அடி கனசதுரமாக, சுவர்கள் முழுவதும் வினோத குறியீடுகள் நிறைந்து, நீல நிறத்தால் ஒளியூட்டப்பட்டிருக்கிறது. கனசதுர அறையின் ஆறு பக்கங்களிலும் ஒவ்வொரு, ஒரே மாதிரியான, பூட்டப்பட்ட, திறக்கக்கூடிய சதுரக்கதவுகள். ஒரு கைதியைப் போல உடை மற்றும் பெயர்த் தகடு அணிந்திருக்கும் அவருக்கு இந்த அறை பற்றிய எவ்வித முன்நினைவும் இல்லை. ஒரு கதவைத் திறந்து எட்டிப் பார்க்கிறார். அடுத்த பக்கத்திலும் இதே போன்ற, ஆனால் சிவப்பு நிற அறை தெரிகிறது. கதவைப் பூட்டிவிட்டு, இன்னொரு கதவைத் திறந்தால், அங்கேயும் இதே போன்ற, ஆனால் பிரவுன் நிற அறை! கதவைத் தாண்டி, அந்த அறைக்கு செல்கிறார்.... அங்கே: ஷ்ஷ்ஷ்க்க்க்..... அவ்வளவுதான், அந்தச் பிரவுன் அறைக்குள் இருந்த, கண்ணுக்குத் தெரியாத, கூரிய இரும்பு வலையொன்றால் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அறுக்கப்பட்டு, அவரது உயிரற்ற உடல் பல துண்டுகளாக விழுந்து சிதறுகிறது!!

கதை: அறிமுகம்

இப்போது, இன்னொரு அறைக்குள் படம் துவங்குகிறது. இதுபோன்ற வெவ்வேறு அறைகளுக்குள் தனியாக விழித்தெழுந்து, ஒன்றும் புரியாமல், அடுத்தடுத்த அறையாக முன்னேறி, சில அறைகளில் காத்திருக்கும் ஆபத்துக்களிலிருந்து சில காயங்களுடன் தப்பித்த ஆறு அந்நியர்கள் ஒரு அறைக்குள் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கின்றனர். வெவ்வேறு மனநிலைகள், நம்பிக்கைகள் கொண்ட அவர்கள்: ஒரு போலீஸ்காரர், ஒரு டாக்டர் (பெண்), ஒரு இன்ஜினியர், ஒரு பன்னிரண்டு வயது சிறுமி மற்றும் ஒரு மனநோயாளி. 

இந்த வினோதமான சூழ்நிலையில் திடீரென சிக்கிக்கொண்ட இவர்களை பயமும் குழப்பமும் ஆட்டுவிக்கிறது. இந்தச் சூழலை இவ்வளவு பொருட்செலவு செய்து யார், ஏன், எப்படி உருவாக்கினார்கள், அதில் ஏன் தங்களைச் சிக்கவைத்தார்கள் எனும் கேள்வி அவர்களிடையே எழுகிறது. “இது நிச்சயம் அரசாங்கத்தின் வேலைதான். மக்களின் பணத்தை வைத்து இரகசியமாக இதை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்”, “இது வேற்றுக்கிரகவாசிகளின் ஒரு சோதனையாக இருக்கலாம்” என்றெல்லாம் அந்த டாக்டர் பெண்மணி யூகிக்கிறாள். “இந்தக் கேள்விகள் எல்லாம் தேவையற்றவை. இந்தச் சூழலை விட்டு உயிருடன் வெளியேறுவது எப்படி என்பதுதான் நமது உண்மையான பிரச்சனை. ஒரு குழுவாக செயற்பட்டால், நம்மால் இங்கிருந்து வெளியேற முடியும்.” என்று சொல்லி, ஊக்கப்படுத்தி, குழுவை அந்தப் போலீஸ்காரன் வழிநடத்துகிறான்.

இப்படியாக அடுக்கப்பட்டிருக்கும் அறைகளில், சில அறைகள் மட்டுமே எந்த ஆபத்தான பொறிகளும் இல்லாத, பாதுகாப்பான அறைகள். மற்றயவற்றில் விதவிதமான பொறிகள் காணப்படுகின்றன. சத்தம், அசைவு, உடலின் இரசாயன மணம் என வெவ்வேறு விதமாக தூண்டப்படும் பொறிகள் உள்ள அறைகளுக்குள் நுழைந்தால் மரணம் காத்திருக்கிறது. அடுத்துவரும் ஒவ்வொரு அறையும் பாதுகாப்பானதா, இல்லையா என கண்டறிந்து முன்னேறுவதுதான் சவால். ஒவ்வொரு அறைகளின் எண்களிலும் சில எளிய மர்மங்கள் ஒளிந்திருப்பதையும், அதை வைத்து ஒரு அறை பாதுகாப்பானதா இல்லையா என கண்டுபிடிக்கலாம் என, மனக்கணிதத்தில் கில்லாடியான அந்தச் சிறுமி புரிந்துகொள்கிறாள். அவளது உதவியால், அவர்கள் பல அறைகளைக் கடக்கிறார்கள். இருந்தும், பாதுகாப்பானது என கண்டறிந்த ஒரு அறையில் பொறி இருப்பதைப் பார்த்ததும், அந்த எண்களின் மர்மங்கள் அவ்வளவு எளிதானவை அல்ல என்பது புரிகிறது. அந்தச் சிக்கலான மர்மங்களையும் அந்தச் சிறுமியின் உதவியுடன் புரிந்துகொண்டு, அடுத்தடுத்த அறையாக முன்னேறுகிறார்கள்.

இப்படிப் போய்க்கொண்டிருக்கும் போது, அந்த இன்ஜினியர், இந்த வினோத பொறிமுறையின் ஒரு பகுதியை வடிவமைத்திருக்கிறான் எனத் தெரிய வருகிறது. அவனை விசாரிக்கும்போது, “இது யாராலும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படவில்லை. இது ஒரு மாபெரும் விபத்து. இப்பொறிமுறைகள் எப்படி, ஏன் இயங்குகிறன என்பது எந்தத் தனிமனிதனுக்கும் முழுதாகத் தெரியாது. இதற்கு உள்ளே சிக்கிக்கொண்ட எமக்கு மட்டும்தான் இது எப்படி இயங்குகிறது என்பது ஓரளவாவது தெரிந்திருக்கிறது. புரிகிறதா?” என்கிறான். இப்படியே போகும்போது, இந்த வினோத சூழ்நிலையின் மன அழுத்தம் காரணமாக, குழுவினருக்கிடையே வாக்குவாதங்கள் ஏற்படுகின்றன. வாக்குவாதம் முற்றி, போலீஸ்காரன் டாக்டரை கொலை செய்துவிட்டு, சிறுமியை பலாத்காரம் செய்ய முயல்கிறான்! அவனை அடித்துப்போட்டுவிட்டு மற்றவர்கள் முன்னேறுகிறார்கள். அவர்கள் வெளியேறினார்களா இல்லையா என்பதே கதை.

எனது புரிதல்

இந்தப் பொறிமுறை யாரால், ஏன் உருவாக்கப்பட்டது? இவர்கள் ஏன் இதில் சிக்கிக்கொண்டார்கள்? எனும் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் படத்தில் இல்லை! இப்படத்தை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்பது பார்வையாளனின் சுதந்திரத்துக்கே விடப்படுகிறது. எனது புரிதலின்படி, இந்தப் பொறிமுறையானது நாம் வாழும் இந்த உலகத்தைக் குறிக்கலாம். ஏன் பிறந்தோம் என்று தெரியாமல், வெவ்வேறு நம்பிக்கைகள், மனநிலைகள் கொண்ட அந்நியர்களான நாம் இங்கே கூட்டாக சிக்கிகொண்டிருக்கிறோம். உலகம், ஒரு கடவுளால் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டதா? அப்படியானால் ஏன் உருவாக்கப்பட்டது? அல்லது அந்த இன்ஜினியர் சொல்வதுபோல, இதுவொரு மாபெரும் விபத்தின் விளைவா? இதிலிருந்து வெளியேற முடியுமா? வெளியே என்னதான் இருக்கிறது? என்ற கேள்விகளை நம்மில் சிலர் தீவிரமாக விவாதிக்கிறோம். உலகம் எவ்வாறு இயங்குகிறது என்பதை அறிவியல் ஆராய்கிறது. அந்தச் சிறுமி செய்வதுபோல, முதலில் எளிய கொள்கைகளில் ஆரம்பித்து, நம் பிழைகளைத் திருத்திக்கொண்டு, படிப்படியாக சிக்கலான கொள்கைகளுக்கு முன்னேறுகிறோம். அதேநேரத்தில், இவ்வளவு யோசிக்காமல், இந்த நொடியில் என்ன செய்ய வேண்டும் எனும் முடிவுகளை உடனடியாக எடுக்கும் நிர்ப்பந்தத்திலும் இருக்கிறோம். இந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தை மேற்கொள்ள எமக்கு பிறரின், சமூகத்தின் உதவி தேவைப்படுகிறது. நம் நண்பர்களும் எதிரிகளும் காலத்துக்கேற்ப, சூழ்நிலையின் அழுத்தத்திற்கேற்ப மாறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம், நம் சூழ்நிலை மற்றும் சமூகத்தினூடாக எங்கேயோ பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். எனவே, இந்தப் படம், மனித வாழ்வின் அபத்தங்களை பிரதிபலிப்பதாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். 

இதுதவிர, இணையத்தில் தேடினால் பலரும் பல்வேறு விதமாக இதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பத தெரிகிறது. சிலரின் புரிதல்படி, நம்மைச்சுற்றி நாமே உருவாக்கிக்கொள்ளும் சூழ்நிலைச் சிறைகளை இப்படம் உருவகப்படுத்துகிறது. இப்படியாக, பார்வையாளனின் புரிதலை மட்டுப்படுத்தாமல், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அனுபவங்களூடாக தனித்துமாக புரிந்துக்கொள்ளக்கூடியதாக இப்படம் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

என்னைப்பொறுத்தவரை, அந்தப் பொறிமுறையின் மர்மங்கள் மர்மமாக விடப்படுவதே படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாகும். அதுவே, நம் சிந்தனையைத் தூண்டி, இப்படத்தை ஒரு சாதாரண அறிவியல் புனைவு எனும் நிலையிலிருந்து இன்னொரு உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டுசெல்கிறது. இருந்தும், இப்படத்தின் தொடர்ச்சியாக எடுக்கப்பட்ட இரண்டு படங்களில் [Hypercube (2002), Cube Zero (2004) ] இந்த மர்மங்கள் விளக்கப்படுகின்றன. அவை, இதன் தரத்தை தாழ்த்துகின்றனவா இல்லையா என்பது தெரியவில்லை. 

Verdict

பொழுதுபோக்காக படம் பார்க்கும் ரசிகர்கள் மற்றும் தலையில் முடி அதிகம் இல்லாதவர்கள் இப்படத்தைத் தவிர்ப்பது நலம். என்னைப்போல வெட்டியாக இருப்பவர்கள், சில நாட்களுக்கு உட்கார்ந்து யோசிக்க வேண்டுமானால் தரவிறக்கிப் பார்க்கலாம். அதைவிட, நம் Baskar சார், வரசித்தன் சார் போன்ற இலக்கியவாதிகள் இப்படத்தைப் பார்த்தால், இதில் இன்னும் பல பரிணாமங்களை நிச்சயம் கவனிக்கமுடியும். அப்படிப் புரிந்துகொண்ட விஷயங்களைப் பகிரமுடிந்தால் இன்னும் நல்லது. J

My Rating: 9/10

எனக்குள் ஒருவன் - அலசல் (Analysis)

Disclaimer: இப்பதிவில் ஸ்பாய்லர்கள் நிறைந்திருக்கின்றன. படம் பார்த்தவர்கள் மட்டும் மேலே படிக்கவும். இன்னும் படம் பார்க்காதவர்கள் இதைப் படித்தால் ஒரு அருமையான அனுபவத்தை இழப்பீர்கள். எனவே ஸ்பாய்லர்கள் அற்ற அறிமுக விமர்சனத்தை இங்கே படிக்கவும்.

சினிமாவில் மிக அரிதாக, பார்வையாளனின் மூளையை மதித்து  புத்திசாலித்தனமான படங்கள் எடுக்கப்படும் அதேநேரம், புத்திசாலித்தனமாக எடுக்கிறோம் என விளம்பரப்படுத்தப்பட்டு, பார்வையாளனை ஏமாற்றும் படங்களும் அவ்வப்போது வெளிவருகின்றன. நோலனின் பெரும்பாலான படங்கள், சிக்ஸ்த் சென்ஸ் போன்ற படங்களை முதல் வகையிலும், Now You See Me போன்ற குப்பைகள், தமிழுக்கு எண் ஒன்றை அழுத்தவும் போன்றவையை இரண்டாம் வகையிலும் அடக்கலாம்.

என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒரு உண்மையான brainteaser ஒரு நல்ல துப்பறியும் நாவல் போல, நல்ல மேஜிக் ட்ரிக் போல இருக்கவேண்டும். கதையை சும்மா அங்கும் இங்கும் கொண்டுபோய்விட்டு, கடைசியில் “நாங்க சொன்னதெல்லாம் டூப்பு... ஏமாந்தியா???”  என்பதாக இருக்கக்கூடாது. மாறாக, படத்தின் முடிவுக்கான க்ளூக்கள் படம் முழுவதும் வைத்திருக்கப்பட வேண்டும். Hidden in plain sight! அதுவும், பார்வையாளன் முதல்முறை பார்க்கும்போது கண்டுபிடிக்கப்பட முடியாத வண்ணம் அவை இருக்கவேண்டும். படத்தின் இறுதிக் காட்சியைப் பார்த்ததும் பேயறைந்தது போல உட்கார்ந்திருக்கும் பார்வையாளனுக்கு அந்தக் க்ளூக்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரிந்து அடுத்த சில நாட்களுக்கு அவனை அலைக்கழிக்கவேண்டும். படத்தை இரண்டாம் முறை பார்க்கும்போது, முற்றிலும் வேறுவிதமான கோணத்திலிருந்து, வேறொரு புதிய படத்தைப் பார்க்கும் உணர்வு வரவேண்டும். நோலனின் Prestige இந்த உணர்வுகள் அனைத்தையும் தரவல்லது. எனக்குள் ஒருவனும் இதே உணர்வுகளை தருவதாலேயே இதை ஒரு சிறந்த திரைக்கதை என்று கருதுகிறேன்.

முடிவுக்கான க்ளூக்கள்

படத்தின் ஆரம்பத்திலிருந்தே பல சிறு லாஜிக் மீறல்களை நாம் ஓரக்கண்ணால் கவனித்து வருகிறோம். பரம ஏழையான தியேட்டர் விக்னேஷிடம் எப்படி அரிய லூசியா மருந்தை வாங்குவதற்கு பணம் கிடைக்கிறது? லூசியாவை விற்பவர் உட்கார்ந்திருக்கும் அறையும் அவரது பாவங்களும் ஆங்கிலப் படங்கள் போல மிகச் செயற்கையாக இருக்கிறனவே? அவ்வளவு அழகான பெண் எப்படி இவனைப் போய் காதலிக்கிறாள்? ஒரே ஒரு வாரம் மட்டுமே இவனுடன் பழகிய ஐரோப்பியப் பெண்கள், அவ்வளவு பெரிய பண உதவி செய்து இவனது தியேட்டரை புதுமைப்படுத்த காரணம் என்ன?

இதைவிட பெரிய கேள்விகள் இரண்டு இருக்கின்றன.

1. ஒன்றுமே தெரியாத வெகுளியான விக்னேஷ், அவ்வளவு சிக்கலான பிரச்சனைகள் நிறைந்த ஒரு பிரபலத்தின் வாழ்க்கையை எப்படி தத்ரூபமான கனவாகக் காண்கிறான்?
2. கனவுகள் கருப்பு வெள்ளையில் வருகின்றன என்பது காலம் கடந்த ஒரு நம்பிக்கை. நம்மில் பெரும்பாலானோர் கலரில் தான் கனவு காண்கிறோம் என அறிவியலில் உறுதிப்படுத்திவிட்டார்கள். இருந்தும், கனவுக் காட்சிகளை ஏன் கருப்பு வெள்ளையில் காட்டுகிறார்கள்?

இப்படியான கேள்விகள் படம் பார்க்கும்போது உதித்தாலும், கதையின் வேகத்தால் அவற்றை நாம் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. தமிழ் சினிமாவில் லாஜிக் மீறல்கள் சகஜம்தானே எனும் உணர்வு இதையெல்லாம் தாண்டச் செய்கிறது.

இருந்தும், இதெல்லாம் லாஜிக் மீறல்களே இல்லை, மாறாக படத்தின் முடிவில் வரும் அட்டகாசமான ட்விஸ்டுக்கு இந்தக் கேள்விகள்தான் க்ளூவாக வருகின்றன என்பது புரியும்போது, இவ்வளவு திறமையாக நம்மை ஏமாற்றியிருக்கிறார்கள் என்பது தெரியும்போது வரும் உணர்வுக்காகத்தான் இந்த மாதிரிப் படங்களை நாம் பார்க்கிறோம்.

கறுப்பு வெள்ளை & கலர் 

நோலனின் மெமெண்டோ படத்திலும், இதுபோன்ற (ஆனால் இன்னும் சிறப்பான) நான்-லீனியர் முறையில் கதைசொல்லும்போது காட்சிகளின் தொடர்ச்சியை பார்வையாளனுக்கு புரியவைப்பதற்கு கருப்பு-வெள்ளை & கலர் காட்சிகள் எனும் முறை உபயோகிக்கப்பட்டது. மனிதர்கள் கருப்பு-வெள்ளையில்தான் கனவு காண்கிறார்கள் என்றும் சிலகாலமாக அறிவியலில் நம்பப்பட்டு வந்தது. எனவே, இப்படத்திலும் கனவையும் நனவையும் வேறுபடுத்துவதற்காகவே இந்த முறை பயன்படுகிறது என்று  படத்தின் முடிவு வரை பார்வையாளர்கள் நம்பவைக்கப்படுகிறார்கள். எனவேதான் கடைசியில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் ட்விஸ்ட்டும் அதற்குத் தரப்படும் விளக்கமும் நம்மை அதிரவைக்கின்றன.

பிறவியிலேயே குருடானவர்கள் கனவு ‘காண்’பார்களா? இந்தக் கேள்வி சில நூற்றாண்டுகளாக விவாதிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. நவீன அறிவியலின்படி, பிறவியில் கண்பார்வையற்றவர்களுக்கும் கனவுகள் வரும். ஆனால், கனவில் சத்தம், மணம், தொடுஉணர்ச்சி மட்டுமே இருக்கும். அவர்களுக்கு பார்வை என்பது என்னவென்றே தெரியாததால், மூளையால் கனவு காணும்போது பார்வை உணர்வை உருவாக்க முடியாது. ஆனால், ஏதேனும் விபத்தில் கண்பார்வை போனவர்கள் கனவில் தம்மால் பார்க்க முடிவதாக சொல்கிறார்கள். பார்வை பறிபோவதற்கு முன்பே மூளையில் பதிவுசெய்யப்பட்ட காட்சிகளை வைத்துக்கொண்டு, பார்வை போன பின்பும் மூளையால் கனவுகளில் காட்சிகளை உருவாக்க முடிகிறது!

இந்தப் படத்திலும் நிஜக் கதையில், சினிமா பிரபலமான விக்னேஷ் சிறுவயதில் ஒரு விபத்தில் (விளக்கம்) கருப்பு வெள்ளை நிறக்குருடு (விளக்கம்) எனும் பாதிப்புக்கு உள்ளானவன். (நிறக்குருடு எனும் கருத்தும் தமிழ் சினிமாவுக்கு புதிதுதான்) ஒரு குறிப்பிட்ட வயது வரைக்கும் அவனால் நிறங்களைப் பார்க்க முடிந்திருக்கிறது. எனவே, அவனது நிஜவாழ்வு கருப்பு வெள்ளையாகவும், கனவுகள் நிறங்களாகவும் தோன்றுகின்றன!

நோலன் படங்களின் தாக்கம்

இவையெல்லாவற்றையும் விட, எனக்குள் ஒருவனில் (அதாவது லூசியாவில்) நோலனின் தாக்கம் நன்றாகத் தெரிகிறது. கருப்பு-வெள்ளை கலர் காட்சிகளை அடுத்தடுத்து பயன்படுத்துதல் (மெமெண்டோ), அட்டகாசமான ட்விஸ்ட் முடிவும் அதற்கான க்ளூக்களும் (ப்ரெஸ்டீஜ்), கனவு-நிஜ விளையாட்டு (இன்செப்ஷன்), தூக்கமின்மை அவதி (இன்சோம்னியா) என நோலனின் நான்கு படங்களின் பாதிப்பு இதில் இருப்பது தெரிகிறது. இருந்தும் இதெல்லாம் காப்பி என்று சொல்ல முடியாது. லூசியாவின் இயக்குனர் பவன் குமார் நோலனின் தீவிர ரசிகராக இருக்கக்கூடும். நானும் தீவிர நோலன் ரசிகன் என்பதால் நன்றாக ரசிக்க முடிந்தது. J

திரைக்கதையின் நேர்த்தியையும், Lucid Dreaming எனும் புத்தம்புது எண்ணக்கருவையும்விட, பிரபலங்கள் சொந்த வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் அவலங்கள், அவர்களின் ஆசைகள் போன்றவையும் காட்டப்பட்டிருக்கின்றன. இரு கதைகளிலும் இருவேறு உடல்மொழியுடன் நடிக்கும் சித்தார்த்தின் நடிப்பும் படத்துக்கு ஒரு பெரிய பலம். சமீப காலமாக, அவர் காதலில் சொதப்புவது எப்படி?, ஜிகிர்தண்டா, காவியத்தலைவன், எனக்குள் ஒருவன் என நல்ல, வித்தியாசமான படங்களாக தேர்ந்தெடுத்து நடித்து வருவதும் பாராட்டத்தக்கது.

இத்தனை சிறப்பான, கன்னடத்தில் வெற்றி பெற்ற படம், தமிழில் தோல்வியடைந்ததற்கு காரணம் போதிய விளம்பரம் செய்யாததுதான் என நினைக்கிறேன். தொலைக்காட்சியில் தேவையான அளவு விளம்பரங்கள் ஒளிபரப்பாதது மக்கள் மத்தியில் படம் எடுபடாமல் போனதற்கு காரணமாக இருக்கலாம். வர்த்தக ரீதியாக பெரிய வெற்றி பெறாவிட்டாலும், புதுமையான கருவை தைரியமாக எடுத்துக்கொண்டது மட்டுமன்றி அதை அருமையான படமாகவும் வெளியிட்ட கன்னட மற்றும் தமிழ்க் குழுவினருக்கு வாழ்த்துக்கள். 

எனக்குள் ஒருவன் – அறிமுக விமர்சனம்

Disclaimer: இந்தப் பதிவு படம் பார்க்கப் போகிறவர்களுக்கான அறிமுகம் மட்டுமே. எனவே, ஸ்பாய்லர்கள் இல்லாமல் எழுதியிருக்கிறேன். படம் பார்த்தவர்கள், இதையும் படித்துவிட்டு, ஸ்பாய்லர்களுடன் கூடிய ஒரு விரிவான அலசல் (Analysis) பதிவை இங்கே படிக்கலாம்.

படம் பார்த்து முடிந்தாலும் சில நாட்களுக்கு சிந்திக்க வைக்கும் தரமான brain-teasing படங்கள் ஹாலிவுட்டில் வெளிவருவதே அரிது.  இந்திய மொழிகளில் அரிதினும் அரிது. அப்படி ஒரு தரமான படமாக, கன்னட லூசியாவை இறக்குமதி செய்து, கனவு-நிஜம் என நோலனின் ஸ்டைலில் பார்வையாளரின் மூளைக்குள் கண்ணாமூச்சி ஆடுகிறார்கள்.

கதைக்கரு

கதையின் நாயகன் விக்னேஷ் (சித்தார்த்) ஒரு சாதாரணன். He is nobody. தியேட்டரில் டார்ச் அடிக்கும் தொழிலாளி. படிப்பு, பணம், வீரம், அழகு, புகழ், புத்திசாலித்தனம் என எதுவுமே இல்லாத ஒருவன். அவனுக்கு இருப்பது ஒன்றே ஒன்றுதான். இன்சோம்னியா எனப்படும் தூக்கமின்மைக் குறைபாடு. இரவில் தூக்கமில்லாமல் அவதிப்படுபவனுக்கு லூசியா எனப்படும் தூக்கம்+கனவு மாத்திரை கிடைக்கிறது.

அதைப் போட்டுக்கொண்டதும் நன்றாகத் தூக்கம் வரும். அதோடு கனவும் வரும். கனவு என்றால், நாம் காணும் சாதா கனவுகள் இல்லை. ஸ்பெஷல் கனவு. உண்மை போலவே இருக்கும், நம்மால் சுயமாக இயங்கக்கூடிய, நாமே உருவாக்கக்கூடிய ஒரு கனவு. அதுமட்டுமல்ல. இந்தக் கனவு தொடர்ச்சியானது. ஒவ்வொரு நாள் இரவிலும், இந்தக் கனவின் தொடர்ச்சியைக் காணலாம். அதாவது, விழித்திருக்கும்போது ஒரு வாழ்க்கை, தூங்கும்போது வேறொரு வாழ்க்கை என இரண்டு வாழ்க்கைகளை வாழலாம்!

கதையின் அறிமுகம்

வெறும்பயலான விக்னேஷ், ஒவ்வொரு இரவிலும் மருந்தைப் போட்டுக்கொண்டு தான் ஒரு பெரிய நடிகனின் வாழ்க்கையை வாழ்வதாக கனவு காண்கிறான். படத்தில் கனவுக் காட்சிகளும், நிஜக் காட்சிகளும் கலர் மற்றும் கருப்பு வெள்ளையில் அடுத்தடுத்து காட்டப்படுகின்றன. கலர்க் காட்சிகளில் அழகற்ற வெகுளியான விக்னேஷ், ஒரு பீட்சாக் கடையில் வேலை செய்யும் அழகிய பெண்ணைக்கண்டு காதலில் விழுகிறான். அவள் வீட்டிற்கு பெண் பார்க்கச் செல்லும்போது அவள் அவனை அவமானப்படுத்தி அனுப்பிவிடுகிறாள். அதேநேரம் கருப்பு வெள்ளையில் ஆணழகனான விக்னேஷும் நடிகையான அதே பெண்ணும் காதலிக்கிறார்கள். கலரில், இவன் வேலை செய்யும் தியேட்டர் முதலாளி வாங்கிய கடனுக்குப் பதிலாக தியேட்டரை விற்குமாறு ஒரு ரௌடிக் கும்பல் மிரட்டுகிறது. கருப்பு வெள்ளையில் பிரபலமான விக்னேஷுக்கு ஒருவன் அடிக்கடி தொடர்புகொண்டு பணம் தருமாறு மிரட்டுகிறான். இப்படியாக அவனது நிஜவாழ்க்கையில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் எல்லாம் கனவில் பிரதிபலிக்கின்றன.

இந்த கனவு-நிஜம் காட்சிகள் மட்டுமல்லாமல், படத்தின் ஆரம்பத்தில் விக்னேஷ் தலையில் அடிபட்டு ஆஸ்பத்திரியில் கோமாவில் படுத்திருப்பதைக் காட்டுகிறார்கள் அது கொலையா, தற்கொலையா, விபத்தா என போலிஸ் நடத்தும் புலனாய்வு படத்தின் இடையிடையே காட்டப்பட்டு, முடிவில் முடிச்சு அவிழ்க்கப்படுகிறது. (விக்னேஷ் பிழைத்துவிடுகிறான். படம் சுபமாக முடிகிறது.)

இப்படியாக, மூன்று கதைகளையும் சுவாரஸ்யமான திருப்பங்களுடன் கொண்டுபோய் கடைசிக் காட்சிகளில் அருமையாகக் கோர்த்து முடிக்கும்போது அதிர்கிறோம். படத்தை மறுபடியும் பார்க்க எண்ணுகிறோம். இதுதான் இப்படத்தின் திரைக்கதையின் வெற்றி.

லூசியா (2013)

கன்னடத்தில், பவன் குமார் இயக்கத்தில் வெளியாகி பெருவெற்றி பெற்ற லூசியா (2013)வின் ரீமேக்தான் இது என்பது பலருக்கும் தெரிந்திருக்கும். இந்திய திரை வரலாற்றில், முதன்முறையாக தயாரிப்பாளர் இல்லாமல், Crowdfunding முறையில் வெளியான திரைப்படம் லூசியா. அதாவது, படத்தின் கதைச்சுருக்கத்தை சமூக வலைத்தளத்தில் வெளியிட்டு, திரைப்படம் தயாரிக்க நன்கொடை வழங்குமாறு கேட்டிருக்கிறார்கள். அப்படி மக்கள் வழங்கிய படத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட படம்தான் லூசியா. அதன் இலாபத்தை தானமாக கொடுத்தார்களா என்று தெரியவில்லை. தெரிந்தவர்கள் சொல்லலாம்.

சித்தார்த்

இரு கதைகளிலும் இருவேறு உடல்மொழியுடன் நடிக்கும் சித்தார்த்தின் நடிப்பும் படத்துக்கு ஒரு பெரிய பலம். சமீப காலமாக, அவர் காதலில் சொதப்புவது எப்படி?, ஜிகிர்தண்டா, காவியத்தலைவன், எனக்குள் ஒருவன் என நல்ல, வித்தியாசமான படங்களாக தேர்ந்தெடுத்து நடித்து வருவதும் பாராட்டத்தக்கது.

Verdict

மொத்தத்தில், பார்வையாளரைக் கண்டபடி குழப்பாமல், தேவையான திருப்பங்கள் மற்றும் அசரவைக்கும் முடிவுடன் படம் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. Nolan படங்கள், புத்திசாலித்தனமான துப்பறியும் நாவல்களை ரசிப்பவர்கள் கண்டு களிக்கலாம். கடைசிக் காட்சி வரை பாருங்கள், ஒரு அருமையான அனுபவத்துக்கு நான் கியாரண்டி.. :-)

My Rating: 10/10

(படம் பார்த்துவிட்டீர்கள் என்றால், அப்படியே படத்தின் அலசல் (Analysis) ஐயும் இங்கே படித்துவிடுங்கள்.)

Catch Me If You Can (2002) - திரை விமர்சனம்

1950 இல் அமெரிக்காவில், பதினேழு வயதான Frank Abagnale எனும் ஒரு பலே திருடன் உலவினான். செக் புத்தகங்களை மோசடி செய்தும், பைலட்டாக, டாக்டராக, வழக்கறிஞராக ஆள்மாறாட்டம் செய்தும், வேறு பல தகிடுதத்தங்கள் செய்து வங்கிகளிடமிருந்து ஏராளமான பணத்தினை புத்திசாலித்தனமாக கொள்ளையடித்துத் திரிந்த அந்தச் சிறுவனை, அமெரிக்க போலீசார் துப்புத் துலக்கி கைது செய்தும், அவன் இரண்டு தடவைகள் தப்பிவிட்டான். ஒருவழியாக சில வருடங்களில் அவனைப் பிடித்து சிறையில் போட்டார்கள். ஐந்து வருடங்கள் கழித்து, 'பாம்பின் கால் பாம்பறியும்' என பிற வங்கி மோசடிகளை துப்புத் துலக்குவதற்கு அவன் பொலிசாருக்கு உதவி செய்ய ஆரம்பித்தான். இன்று, 66 வயதான அவர், உலகின் தலைசிறந்த பாதுகாப்பு ஆலோசகராக, Abignale & Associates எனும் பாதுகாப்பு நிறுவனத்தின் ஸ்தாபகராக, போலீசாருக்கும் வங்கிகளுக்கும் பாடம் எடுக்கும் விரிவுரையாளராக, கோடீஸ்வரராக வாழ்ந்து வருகிறார்.

ப்ரான்க் அபிக்நேல்
(Frank Abignale)

ப்ரான்க் செய்த தகிடுதத்தங்கள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. புகழ்பெற்ற விமான நிறுவனமான Pan Am ஐச் சேர்ந்த பைலட்டாக நடித்து, இவர் தனது 16-18 வயதுக்குள், 26 நாடுகளுக்கு, பத்து லட்சம் மைல்களுக்கு மேல், 250 தடவை  deadhead முறையில் இலவசமாகப் பயணித்திருக்கிறார். இத்தனைக்கும் அவருக்கு ஒரு பட்டத்தை பறக்கவிடக்கூட தெரியாது! அது மட்டுமன்றி PanAm வழங்கும் சம்பளச் காசோலைகளைப் போல போலிகளை தயாரித்து, பல்லாயிரம் டாலர்களைச் சுருட்டியதோடு, உலகம் முழுவதும், பல சொகுசு விடுதிகளில் PanAm நிறுவனத்தின் பெயரைச் சொல்லியே இலவசமாக தங்கியிருந்திருக்கிறார்! கொஞ்ச நாளில் இப்படி ஒருவர் உலவுகிறார் என பத்திரிகைகள் கூவத் தொடங்கியதும், Pan Am ஐ விட்டுவிட்டு, ஒரு மருத்துவராக நடிக்க ஆரம்பித்தார். உலகப் புகழ்பெற்ற Harvard பல்கலைக்கழகத்தின் போலி சான்றிதழ் ஒன்றை உருவாக்கி, ஒரு வைத்தியசாலையில், வைத்திய மேற்பார்வை டாக்டராக பணியில் சேர்ந்தார். மருத்துவம் பற்றி எதுவுமே தெரியாமல், திறமையான மேற்பார்வையாளராக நடித்துவந்தவர், தன்னால் பல உயிர்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படக்கூடும் என உணர்ந்ததும் அந்தப் பதவியிலிருந்து விலகினார். பிறகு, இன்னொரு பிரபலமான சட்டக்கல்லூரியின் சான்றிதழை போலியாக தயாரித்து, வெறும் எட்டு வாரங்கள் சட்டம் படித்து, அமெரிக்காவின் ஒரு கடினமான சட்டப் பரீட்சைக்கு தேர்ச்சிபெற்று ஒரு சட்டத்தரணியானார். இவ்வாறாக, போலி ஆவணங்களை தயாரித்து, அவற்றின் உதவியுடன் எட்டுக்கும் மேற்பட்ட தொழில்களில் வெவ்வேறு பெயர்களில்  ஈடுபட்டிருந்திருக்கிறார். (போலி ஆவணங்களை கச்சிதமாக தயாரிப்பதில் ப்ரான்க்குக்கு இருந்த நிகரற்ற நிபுணத்துவம், பிற்காலத்தில் அவர் FBIக்கு உதவும்போது போலி ஆவணங்களை கண்டுபிடிப்பதிலும், அவற்றை தயாரித்த பிற திருடர்களைப் பற்றி துப்புத் துலக்குவதிலும் பெருமளவு உதவியது.)

இப்படியாக, பிரான்ஸில் வைத்து கள்ளக் காசோலைகளை தயாரித்துக் கொண்டிருந்தவரை, FBI கையும் களவுமாக பிடித்தது. அவரை அமெரிக்காவுக்கு கொண்டுவந்த விமானம் தரையிறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, ஓடும் விமானத்திலிருந்து குதித்து ஆள் தப்பி ஓடிவிட்டார். இன்னொருமுறை, இவரைப் பிடித்து சிறையில் அடைத்த போது, அங்கே சிறை கண்காணிப்பாளராக (Prison Inspector) நடித்து, சிறை அதிகாரிகள் கொடுத்த பலத்த உபசாரங்களையும் மரியாதையையும் ஏற்றுக்கொண்டு, சிறையிலிருந்து தப்பிவிட்டார்!!! இத்தனையும் இருபது வயதுக்குள்ளாக செய்திருக்கிறார் என்பதுதான் லாஜிக்கே இல்லாத ஒரு உண்மைக்கதைக்கு உதாரணம்.

ட்ரைலர் இங்கே:

இவருடைய வாழ்க்கை வரலாறு, மிக விரிவாக 'Catch Me If You Can' என்ற பெயரில் 1980ம் ஆண்டு புத்தகமாக வெளிவந்தது. இப்படி ஒரு கதை, அதுவும் உண்மைக் கதை கிடைப்பதென்பது ஹாலிவுட்டில் கோடி ரூபாய் லாட்டரி அடித்தது போன்ற அதிஷ்டம். DreamWorks நிறுவனத்துக்கு இப்படத்தின் உரிமைகள் விற்கப்பட, பல ஹாலிவுட் அரசியல்களைக் கடந்து ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் இயக்குனராக நியமிக்கப்பட்டார். டி கேப்ரியோ, டாம் ஹேங்க்ஸ் என இரண்டு ஸ்டார்களும் சேர்ந்துகொள்ளவே, படம் தயாராகி 2002ம் ஆண்டு வெளிவந்து பெருவெற்றி பெற்றது.

படத்தில், பதினேழு வயது புத்திசாலி திருடனாக டி கேப்ரியோவும், துப்புத் துலக்கும் FBI அதிகாரி Carl Hanratty (இவரும் உண்மைக் கதாபாத்திரம்)யாக டாம் ஹேங்க்ஸும் நடித்துள்ளனர்.  திரைக்கதை பாராட்டத்தக்க அளவுக்கு உண்மைக் கதையை நெருக்கமாக பின்பற்றிச்செல்கிறது. காட்சியமைப்புக்களிலும், திருடன் போலிஸ் விளையாட்டிலும் அதிவேகமாக பயணிக்கும் திரைக்கதை, நிஜத்தைக் கெடுக்காமல் திரைக்கதை எழுதுவது எப்படி என்பதற்கு ஒரு உதாரணம். 66 வயதில், பாதுகாப்பு ஆலோசகராக வாழும் ப்ரான்க்கே இப்படத்தின் திரைக்கதையையும், உண்மைக்கதையில் ஸ்பீல்பெர்க் செய்த சிறு மாற்றங்களையும் வெகுவாக பாராட்டியிருக்கிறார்.

இந்தப் படத்தை அல்லது கதையை லேசாகத் தழுவித்தான் தமிழில் பெருவெற்றி பெற்ற திரைப்படமான, கே.வி ஆனந்தின் 'அயன்' வெளிவந்தது. அயன் திரைப்படத்தையோ அல்லது இந்தத் திரைப்படத்தையோ பார்க்கும்போது 'என்னடா, லாஜிக்கே இல்லையே?' என உறுத்தும் உணர்வு, இது உண்மைக்கதை எனத் தெரியவரும்போது பிரமிப்பாக மாறுகிறது. Truth is stranger than fiction indeed!

இத்தனை சுவாரஸ்யமான, படுவேகமான படத்திற்குள், பெற்றோரின் விவாகரத்து ஒரு குழந்தையின் மனதை எப்படிப் பாதிக்கிறது எனும் சமூகக்கருத்தையும், தந்தை-மகன் இடையிலான பாசப்பிணைப்பையும் பொதிந்து வைத்திருக்கிறார் திரைக்கதை எழுத்தாளர் Nathanson. படத்தின் தீம் இசையும் ரசிக்கவைக்கிறது. திரை ரசிகர்கள் தவறவிடக்கூடாத படம் இது.

My Rating: 9/10

The History of the World: Part-I (1981) திரை விமர்சனம்

Parody (நையாண்டி) என்பது ஒரு பிரபலமான இலக்கிய / திரைப்பட வகையாகும். இதுவரை வந்த தமிழ்ப்படங்களின் கிளிஷேக்களை பயங்கரமாக கிண்டலடித்த தமிழ்ப்படம் (2010), ஆங்கில பேய்ப்படங்களை கிண்டலடித்து வெளிவந்த Scary Movie படவரிசை, ஹிந்தி காதல் கதைகளை ஓரளவு பகடிக்குள்ளாக்கிய I Hate Luv Storys (2010), உலகமே பயந்து நடுங்கிய ஹிட்லரை அவரது காலத்திலேயே  நையாண்டி செய்து வெளிவந்த சார்லி சாப்ளினின் The Great Dictator (1940) எல்லாம் மிகுந்த புகழ் பெற்றவை. 

அந்த வகையில், மனித வரலாற்றின் பல பகுதிகளை கலைநயத்தோடு  நையாண்டி செய்து பெருவெற்றி பெற்ற படம்தான் Mel Brooks நடித்து இயக்கிய The History of the World: Part-I. இந்த Mel Brooks என்பவர் ஒரு நையாண்டி ஸ்பெஷலிஸ்ட். அறிவியல் புனைவுகள் முதல் கௌபாய் கதைகள் வரை பல வகைகளை கிண்டலடித்து படங்கள் இயக்கியிருக்கிறார். வாழ்நாள் சாதனையாளருக்கான ஆஸ்கார் விருது பெற்றவர்.

பதினைந்து கட்டளைகள்!

மனித இனம் உருவானது முதல், கற்கால நிகழ்ச்சிகள், பத்துக் கட்டளைகள் (Ten Commandments), ரோம சாம்ராஜ்ஜியத்தின் நடைமுறைகள், இயேசுவின் கடைசி விருந்து (Last Supper), யூதர்களை சித்திரவதைப்படுத்தி மதமாற்றம் செய்த Spanish Inquisition எனும் புனித இயக்கம், பிரஞ்சுப் புரட்சி எனும் வரலாற்றுப் பாடப்புத்தகத்தின் அத்தியாயங்களெல்லாம் பிரிக்கப்பட்டு வயிறு வலிக்கச் சிரிக்கும்படி நையாண்டி செய்யப்பட்டுள்ளன. 

படம் முழுவதும் பார்த்துப் பார்த்து செதுக்கிய வசனங்கள், பாடல்வரிகள் இருக்கின்றன. ஒரு சோறு பதமாக, இறுதி விருந்தில் இயேசு உரையாற்றும் நேரத்தில் உணவு விடுதியின் பணியாள் குறுக்கிடும்போது நடக்கும் சம்பாஷணை இதோ: 

வரலாற்றைப் பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்தவர்கள்கூட இந்தப் படத்தைப் பார்த்து சிரிக்க முடியும். படத்தின் இயக்குனரின் புத்திசாலித்தனத்தை முழுதும் ரசித்து சிரிக்கவேண்டுமானால், உரோம அரிச்சுவடி, இயேசுவுக்கு துரோகம் செய்தவனின் பெயர் என்ன, கிரேக்க புராணங்களில் வரும் ஒடீபஸ் (Oedipus) யார், Sammy Davis Jr. யார் என்பது போன்ற கொஞ்ச விஷயங்களும் ஆங்கில வட்டார வழக்கும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அதிலும் ஒடீபஸின் சோகக்கதையை,  போகிறபோக்கில் ஒரு பொதுவான ஆங்கில கெட்டவார்த்தையில் சொல்லிவிடுவது sheer genius. 

அத்துடன் படத்தின் பெயரில் Part I என இருந்தாலும், படம் பெருவெற்றி பெற்றாலும், படத்தின் இரண்டாம் பகுதி தயாரிக்கப்படவில்லை. காரணம், தலைப்பிலும் ஒரு பகடி இருக்கிறது. மனித வரலாற்றை எழுதுகிறேன் பேர்வழி என எழுத ஆரம்பித்து, முதல் பாகத்தை மட்டுமே வெளியிட்ட பிறகு, தலை வெட்டப்பட்டு இறந்த Sir Walter Raleigh இன் நினைவாகத்தான் The History of the World: Part-I என பெயர் வைக்கப்பட்டதாம். :-D

     

இப்படி தலைப்பில் ஆரம்பித்து, படம் முழுவதும் நையாண்டி காத்திருக்கிறது. இதற்கு மேலும் சொன்னால், சுவாரஸ்யம் போய்விடும் என்பதால் இத்தோடு நிறுத்திக்கொள்கிறேன். மிகவும் conservative ஆனவர்கள், எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படக் கூடிய மத நம்பிக்கையாளர்கள், ஆங்கில கெட்டவார்த்தைகள் பிடிக்காதவர்கள் படத்தை பார்க்காமல் விடுவதே நல்லது. (படத்துக்கு Restricted ரேட்டிங் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை கவனத்தில் கொள்ளவும்) மற்றவர்கள், குறிப்பாக வரலாறு தெரிந்தவர்கள் கட்டாயம் பார்த்துச் சிரிக்கவேண்டிய படம். 

My Rating: 9/10